صدر حاجی پور | عمومی | یکشنبه, خرداد ۵م, ۱۳۸۷

 رفيقان يك به يك رفتند

مرا با خود  رها كردند

همه خود درد من بودند

گمان كردم كه همدردند

۱ نظر »

  1. ما که الحمدلله رفیق نیستیم .فقط همکلاسیم. بنابراین نتیجه می شودکه: ما نرفتیم…ما درد نبودیم…تو گمان نمی کردی ما همدردیم!
    امید که گذشت زمان از یادت ببرد آنچه را سختی می نامند. تحقیق کار به کجا رسید؟
    به هوهو هم سر بزن.افتخار بده.
    به امید روزی که همش شب باشه!

    نظر توسط "هوهو" در تاريخ خرداد ۶, ۱۳۸۷ ارسال شده است

خروجي RSS | ترك بك

فرم ارسال نظر