سیفــــــــــــــــــــــــا

سلام ؛ خوش اومدی !

می خوام در باره خودم بهت بگم. راستش من فکر می کنم که قسمت زیادی از زندگی من و شما مثل هم است خیلی زیاد و این باید باعث نزدیکی بیشتر ما به هم بشه . فرهنگ ، زبان، کتب درسی ، برنامه های رادیو تلوزیونی، روزنامه ها، برنامه های درسی، افسانه ها، داستانها ، باورها، غمها، شادیها، افتخارها، جنگها،جشنها، و…..موضوعات مشترک من و تو هستند . بر خلاف نظر جامعه شناسان آلمانی  که براین باورند که مشترکات فیزیکی است که باعث انسجام و نزدیکی انسانهاست ،اعتقاد ما که همان تصور فرانسوی است؛اینست که مجموع مشترکات فیزیکی و روانی و فرهنگی و اعتقادی و ….است که انسانها را دور هم نگه داشته .

اما من هم مثل تو علاوه بر جنبه های عمومی زندگی دارای جنبه های فردی نیز هستم که تیتر وار خواهم نوشت.

من در سال ۱۳۵۷ در روستای علیمیرزایی از روستاهای شهرستان نورآباد در استان لرستان بدنیا آمدم ، خاطراتی از اون ایام در ذهن دارم دارم که اینجا را مجال گفتن نیست. تا هفت سالگی در محیط ساده روستایی ، با هم سن و سالهای پاک و معصوم دوره کودکیم به سر کردیم. اول دبستان را در دبستان قدس که توسط خانم و آقای بیرانوند اداره میشد ــ مدیر و آموزگار بودند ــ سپری کردم ، همزمان با ورود به پایه دوم ، بدلیل اینکه برادر بزرگترم به راهنمایی میرفت و روستای ما فاقد مدرسه راهنمایی بود، به ناچار روستا را ترک کردیم راهی نورآباد شدیم.

خیلی از هم سن و سالهای من و برادرم که خانواده هایشان توان مهاجرت ــ چه توان مالی و چه توان فرهنگی ــ به شهر را نداشتندبه ناچار از تحصیل باز ماندند. ناگفته نگذرم که تشکیل  دبستان روستایمان  به همت تلاشهایی بود که پدرم و چند نفر از دوستاش در چند سال قبل از انقلاب داشتند .

دوم  تا پنجم دبستان در دبستان شهید فهمیده نورآباد بودم و اول و دوم راهنمایی را در مدرسه شهید مطهری. تا دوم راهنمایی مرتب جزء سه نفر اول مدرسه میشدم، سال دوم راهنمایی جزء نفرات اول مدرسه شدم که ما را فرستادند مدرسه راهنمایی شاهد که به عنوان مدرسه راهنمایی نمونه ایجاد شده بود.دبیرستان را در دبیرستان شهید بهشتی تا سال سوم بودم البته در رشته تجربی.سال چهارم وارد دبیرستان امام شدم و همون سال امتحان کنکور دادم.

سال چهارم درگیر مساله ای شدم که باعث شد کمتر به درس و … فکر کنم.